จากข้อเขียนอำลาอาลัย “ดร.โกร่ง” วีรพงษ์ รามางกูร ของคุณ “ลม เปลี่ยนทิศ” ในคอลัมน์ “หมายเหตุประเทศไทย” ที่อยู่ด้านขวามือของคอลัมน์ผมในไทยรัฐ ฉบับเมื่อวานนี้ ทำให้ผมต้องขออนุญาตเขียนถึง ดร.โกร่งต่ออีกหนึ่งวัน เพื่อให้การบันทึกประวัติศาสตร์ชิ้นเล็กๆของประเทศในครั้งนั้นสมบูรณ์ครบถ้วน